Heb er een beetje moeite mee de draad aan boord weer op te pakken. Normaal valt het wel mee, maar om de een of andere reden heb ik nu toch wat meer tijd nodig.

Na toch nog 2 weken thuis na de vakantie, het huis lekker opgeruimd en wat klusjes gedaan, zat het er de afgelopen maandag weer op. De tassen weer gepakt de auto weer aan boord en weg zijn we weer. Jessica had ik ‘s morgens uitgezwaaid en nagekeken totdat ze de bocht weer om was op weg naar school. Wim was inmiddels naar boord gelopen, motoren nakijken en starten, we hadden toch nog geen telefoon gehad wanneer we moesten laden maar dat het dinsdag of woensdag zou worden dat vermoeden hadden ze wel. Ik nog even bij moeders langs voor een laatste babbel en bakkie.

Tegen half 11 stond de auto weer aan boord en konden we vertrekken. Wetende dat we de eerst komende 2 weekenden te ver weg zijn om even naar huis te komen valt dat voor mij altijd nogal zwaar. Ik zal het wel nooit afleren, afscheid nemen en al helemaal van mijn kinderen. Ze worden zo snel groot, ik weet het wel, ik moet me er gewoon niet te druk om maken en het is overal hetzelfde maar toch. Als ik met andere oudere moeders praat waarvan de kinderen inmiddels al op hun eigen zijn, hoor ik dezelfde verhalen dezelfde pijn en verdriet. We weten allemaal dat het niet anders kan als je vaart maar we voelen ons ook allemaal vaak in tweeen gedeeld. We willen bij de kinderen zijn en willen/moeten toch ook weer zien dat er brood op de plank komt en dat is nu eenmaal in ons beroep een heel moeilijke kombinatie.

Maar nu genoeg hierover, anders raak ik helemaal in een dip en met dit mooie weer van nu, althans achter de ramen, moet dat toch niet zo zijn. Gistermorgen waren we al op tijd in Amsterdam, kennissen van ons lagen er ook daar zijn we nog even gezellig een paar uur geweest, totdat ze belden dat we moesten komen om te laden. Dat ging allemaal vrij snel en zo zijn we gisteravond nog terug naar Tiel gevaren. Zo zie je opeens is alles weer anders en zijn we weer onderweg met ons tweetjes en de hond. Die wil gelukkig nog wel altijd mee aan boord en geniet van het monotone geluid van de motor ergens lekker slapend in het zonnetje op de warme vloer.

Deze keer gaat de reis naar Regensburg, niet echt naast de deur. Ergens ook wel leuk, vind de Main nog altijd een heel mooie rivier. De ligplaatsen tegenwoordig zijn ook verbeterd zodat een plaatsje voor de nacht niet echt een probleem is. We hopen ergens volgende week woensdag op onze bestemming te zijn. Hopenlijk is het een beetje lekker weer, wil graag even de wal op als we daar zijn. Regensburg voelt zo thuis ook al is het heel ver weg, ik mag er gewoon graag zijn. We zullen zien hoe het allemaal weer gaat verlopen. Vanavond in elk geval eerst richting Neuss, dan morgen beneden het gebergte en overmorgen gaan we aan de sluizen van de main beginnen.